นรกของผู้แพ้

จะถามใช่มั้ยว่าหายไปไหนมา

ผมไปนรกมาครับ....

เรื่องมันเริ่มต้นหลังจากที่ผมกลับมาจากเชียงใหม่

ต้องเท้าความย้อนไปตั้งแต่ต้นปี

ปีนี้เป็นปีอะไรของผมก็ไม่รู้

ทำอะไรไม่สำเร็จเลย

ผมรู้สึกเหมือนประสิทธิภาพในทุกๆด้านของตัวเองมันแย่ลง

รับปากใครว่าจะทำอะไร ผมมักจะทำไม่ได้

รับงานมา มักจะเสร็จล่าช้า หรือไม่เสร็จเลย

ภาระต่างๆในบ้านที่ต้องดูแล ก็ขาดตกบกพร่อง

จิตใจก็อ่อนแอง่าย ท้อถอย ยอมแพ้อุปสรรคง่ายกว่าปกติ

มันเป็นแบบนี้มาซักพักแล้ว ทำให้ผมรู้สึกแย่กับตัวเองขึ้นเรื่อยๆ

จนก่อนไปเชียงใหม่ ที่ไปดูหมอมานั่นแหละ

แล้วหมอก็ดันทักเรื่องนี้ขึ้นมาว่า

"ช่วงนี้ไปจนถึงวันเกิดปีหน้า ทำอะไรไม่ต้องหวังนะ เพราะมันจะไม่สำเร็จเลย

ช่วงนี้เป็นช่วงกรรมเก่ากำลังส่งผลให้คุณไม่มีสมาธิในการทำอะไรเลย"

ผมฟังแล้วอึ้ง เพราะเรื่องนี้มันคาใจผมมาพักใหญ่แล้ว

ผมใช้เวลาตอนไปเชียงใหม่ทบทวนเรื่องราวต่างๆ

ต้องยอมรับว่าช่วงนี้ทำอะไรก็ทำได้ไม่ดีเลยจริงๆ

กลับมากรุงเทพด้วยจิตใจที่ย่ำแย่

แต่สิ่งที่รอผมอยู่คือ กำหนดส่งเพลงที่ต้องแต่งให้น้องพลอย

งานนี้เป็นงานที่ผมอยากทำมาก

เป็นงานที่ผมไม่อยากทำมันพังเหมือนงานอื่นๆ

แต่ตอนนี้ผมแต่งเพลงไม่ออกเลย

เหมือนสมองมันตื้อ มันตันไปหมด

มีหลายครั้งที่คิดจะโทรไปบอกทีมงานว่า ผมขอไม่ทำ

ผมกลัวจะแต่งไม่ได้ แต่งไม่เสร็จตามกำหนด แล้วทำให้งานเค้าเสีย

แต่สุดท้าย ผมเลือกที่จะฝืนดวง

ผมยอมไม่ได้ที่จะกลายเป็นคนพ่ายแพ้โดยไม่สู้ให้ถึงที่สุด

สติปัญญาเป็นสิ่งที่ผมภาคภูมิใจมาตลอดชีวิต

ถ้าโชคชะตาจะพรากสติปัญญาของผมไป ผมคงไม่เหลืออะไรแล้ว

ผมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วทุ่มเทให้กับการแต่งเพลงครั้งนี้

บอกตัวเองว่า ชีวิตนี้จะไม่เดินต่อไป ถ้าแต่งเพลงนี้ไม่เสร็จ

นั่นคือจุดเริ่มต้นของนรก

ผมเผชิญกับความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า

เพราะผมแต่งเพลงไม่ออกจริงๆ

แต่งยังไงก็แต่งไม่ได้ ยิ่งแต่งยิ่งไม่ชอบ

ยิ่งแต่งยิ่งเครียด

แต่ผมก็หลับหูหลับตาแต่งไป

จากที่นอนดึกๆใกล้เช้า กลายเป็นนอนเช้า นอนสาย นอนเที่ยง

ผมฝืนแต่งเพลงจนลืมวันลืมคืน

จนสุดท้าย แต่งจนสมองไม่ทำงานแล้วนั่นแหละ ถึงจะนอน

บางช่วงผมแต่งตั้งแต่เที่ยงคืน ไปจนบ่าย2 เผลอหลับไป

ตื่นมาอีกทีตีหนึ่ง กินข้าวเช้าตอนตี4 แต่งต่อไปจนบ่าย3 เผลอหลับไป

เดือนทั้งเดือนที่ผ่านมา ผมออกนอกบ้านประมาณ4วันเพราะมีงานต้องไป

ที่เหลือ20กว่าวัน ผมหมกตัวอยู่ในห้องทำงาน ห้องอัด ห้องนอน

สิ่งที่ทำมีแค่ นอน ตื่น อาบน้ำ กินข้าว แต่งเพลง

นั่งเครียด นั่งซึม ด่าตัวเอง กลับมาแต่งเพลง หนีไปเล่นเกม กลับมาแต่งเพลง

นอน ตื่น อาบน้ำ กินข้าว แต่งเพลง วนไปอย่างนี้ 

แต่ถึงจะโหมอย่างบ้าเลือดขนาดไหน มันก็ยังแต่งไม่ได้

ผมรู้สึกเหมือนตกอยู่ในขุมนรก

หลายครั้งที่ผมท้อถอย จนพ่ายแพ้ นอนทั้งวันทั้งคืน

วิ่งไปซื้อดีวีดีเป็นสิบๆเรื่อง นั่งดู หันไปเล่นWii ข้ามคืน

หลายครั้งที่สะดุ้งผวาเมื่อโทรศัพท์ดัง

กลัวจะเป็นทีมงานโทรมาบอกว่า รอนานเกินไปแล้ว ไม่ต้องแต่งแล้ว

แต่ถ้ายังแต่งไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องได้รับโทรศัพท์นั้นในที่สุด

ยิ่งคิดยิ่งเครียด ยิ่งท้อแท้ เหมือนความพ่ายแพ้กำลังรอผมอยู่ข้างหน้า

แต่สุดท้าย ผมบอกตัวเองว่า ผมยอมแพ้ครั้งนี้ไม่ได้ 

ถ้าครั้งนี้ผมแพ้ ผมกลัวว่าจะต้องแพ้ไปเรื่อยๆ

และผมจะต้องจมอยู่ในนรกของผู้แพ้นี้ตลอดไป

และผมคงสูญเสียความมั่นใจในตัวเองไปเลย

แต่ถ้าผมทำได้ แสดงว่าผมยังมีโอกาสฟื้น ยังมีโอกาสหลุดจากนรกนี้ไปได้

ผมกัดฟันสู้ต่อ

ผมแต่ง ไม่ชอบ ทิ้งไป

แต่ง ไม่ชอบ ทิ้งไป

ผมโกรธตัวเองมาก นั่งรื้อความรู้การแต่งเพลงของตัวเองตั้งแต่พื้นฐาน

นั่งวิเคราะห์ความสามารถในการแต่งเพลงของตัวเองในทุกๆจุด

แต่งอีก ไม่ชอบ ทิ้งไปอีก

กลับไปเอาเพลงแรกๆที่ทิ้งไปมาแก้ ยังไม่ได้ แต่งใหม่อีก

วนเวียนอยู่อย่างนี้ ผมแต่งไปเกือบ10เพลง ไม่ชอบซักเพลง

จนสุดท้าย ผมพบตัวเองกำลังแต่งเพลงพร้อมกัน3เพลงอยู่ในสมอง

ผมพบจุดบกพร่องในการแต่งเพลงที่ตัวเองไม่เคยสังเกตมาก่อน

ผมกดคีย์บอร์ดซ้ำไปซ้ำมา วันนึงไม่ต่ำกว่า6-7ชั่วโมง

ผมดีดกีต้าร์แต่งเมโลดี้วนเวียนอยู่อย่างนั้น

จนโน้ตทุกโน้ตบนคอกีต้าร์มันฝังอยู่ในสมอง

แล้วผมก็เริ่มรู้ตัว ว่าทักษะของผมมันกำลังพัฒนาไปอีกขั้น

จุดที่เคยบกพร่อง ได้รับการแก้ไข

จุดที่ยังไม่เคยรู้ ก็ถูกเคี่ยวกรำจนเริ่มแข็งแกร่ง

ผมเริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายทาง หลังจากมืดมนมานานแสนนาน

แล้วผมก็กัดฟันเดินฝ่าขุมนรกไปจนสุดทาง

จนเมื่อ2วันก่อน...

ผมไรท์เพลง3เพลงลงแผ่นเปล่า ขับรถไปส่งที่แกรมมี่

2เพลงเป็นเพลงที่ผมเฉยๆ ไม่ชอบมาก แต่ให้ผ่าน

อีกเพลงเป็นเพลงที่ผมชอบนิดหน่อย แต่ชอบมากกว่า2เพลงแรก

ผมไม่รู้หรอกว่าทางทีมงานจะเอาเพลงผมไปทำให้น้องพลอยรึเปล่า

แต่มันไม่สำคัญแล้ว.....

ผมชนะตัวเองได้แล้ว ผมชนะดวงได้แล้ว

ผมทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จ โดยไม่หนี ไม่ยอมแพ้ไปก่อน

ผมหลุดจากนรกของผู้แพ้ กลับออกมายืนสูดลมหายใจบนพื้นโลกอีกครั้ง

ผมบอกตัวเองได้แล้ว ว่าตัวผมต่างหาก ที่กำโชคชะตาตัวเองไว้

ไม่ใช่กรรม ไม่ใช่ดวง ไม่ใช่อะไรทั้งสิ้น

ดีใจมาก ที่ทำให้ตัวเองเห็นได้ว่า ยังแต่งเพลงได้อยู่

นอกจากนั้น การเคี่ยวกรำตัวเองครั้งนี้ มันทำให้ฝีมือผมพัฒนาขึ้นไปอีก

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ความยากลำบากมันจะจบลงตรงนี้

สมองของผมมันก็ยังติดๆขัดๆอยู่เหมือนเดิม

ขนาดเขียนไดอารี่ ยังเขียนลำบากกว่าปกติ

กรรมก็ยังทำหน้าที่ของมันต่อไป

เพียงแต่ผมรู้แล้ว ว่าถ้ากัดฟันสู้ ผมจะชนะมันได้

ผมสบายใจมาก สบายใจจริงๆ

ขอบคุณและขอโทษทุกๆคนที่ทำให้เป็นห่วง

แต่ผมกลับมาจากนรกของผู้แพ้แล้วครับ :)